دوره 14، شماره 53 - ( زمستان 1404 )
جلد 14 شماره 53 صفحات 98-85 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Zamani M. Explaining the impact of augmented reality (AR) on the participatory housing design process in urban regeneration projects. IUESA 2025; 14 (53) :85-98
URL: http://iueam.ir/article-1-2254-fa.html
URL: http://iueam.ir/article-1-2254-fa.html
زمانی مازیار. تبیین تأثیر واقعیت افزوده (AR) بر فرایند طراحی مشارکتی مسکن در پروژه های بازآفرینی شهری. فصلنامه علمی-پژوهشی اقتصاد و مدیریت شهری. 1404; 14 (53) :85-98
کارشناسیارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز، شیراز، ایران ، tiva.eng@gmail.com
چکیده: (21 مشاهده)
چکیده
پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر واقعیت افزوده بر فرایند طراحی مشارکتی مسکن در پروژه های بازآفرینی شهری انجام شد. این مطالعه از رویکرد کیفی و روش گراندد تئوری با فرایند نظام مند استراوس و کوربین بهره برده است تا مفاهیم و الگوهای موجود در داده های مصاحبه با خبرگان شهری استخراج شود. داده ها از طریق مصاحبه عمیق با ۹ نفر از مدیران و تصمیم گیران شهری جمع آوری و پس از کدگذاری باز، کدگذاری محوری و انتخابی تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد که واقعیت افزوده به عنوان ابزار فناورانه و سازوکار مشارکتی می تواند شفافیت تصمیم گیری، تعامل موثر میان طراحان و ساکنان و کیفیت فرایند طراحی را بهبود بخشد. همچنین واقعیت افزوده موجب افزایش دقت پیش بینی پیامدهای اجتماعی و کالبدی طرح و تقویت اعتماد میان ذینفعان می شود. شرایط علی، زمینه ای و مداخله گر، راهبردهای مشارکت محور و پیامدهای ارتقای تصمیم سازی و ادراک فضایی شهروندان، چارچوب جامع این فناوری را در فرآیند بازآفرینی شهری شکل می دهند. پژوهش حاضر ضمن ارائه چارچوب مفهومی منسجم، نشان می دهد که تلفیق فناوری واقعیت افزوده با روش های مشارکتی، قابلیت افزایش مشروعیت اجتماعی، کاهش خطاهای طراحی و ارتقای اثربخشی پروژه های بازآفرینی شهری را دارد. با توجه به ماهیت کیفی پژوهش و محدود بودن حجم نمونه، نتایج پژوهش بیشتر در سطح تبیین مفهومی قابل تفسیر بوده و دارای قابلیت تعمیم آماری نیست.
پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر واقعیت افزوده بر فرایند طراحی مشارکتی مسکن در پروژه های بازآفرینی شهری انجام شد. این مطالعه از رویکرد کیفی و روش گراندد تئوری با فرایند نظام مند استراوس و کوربین بهره برده است تا مفاهیم و الگوهای موجود در داده های مصاحبه با خبرگان شهری استخراج شود. داده ها از طریق مصاحبه عمیق با ۹ نفر از مدیران و تصمیم گیران شهری جمع آوری و پس از کدگذاری باز، کدگذاری محوری و انتخابی تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد که واقعیت افزوده به عنوان ابزار فناورانه و سازوکار مشارکتی می تواند شفافیت تصمیم گیری، تعامل موثر میان طراحان و ساکنان و کیفیت فرایند طراحی را بهبود بخشد. همچنین واقعیت افزوده موجب افزایش دقت پیش بینی پیامدهای اجتماعی و کالبدی طرح و تقویت اعتماد میان ذینفعان می شود. شرایط علی، زمینه ای و مداخله گر، راهبردهای مشارکت محور و پیامدهای ارتقای تصمیم سازی و ادراک فضایی شهروندان، چارچوب جامع این فناوری را در فرآیند بازآفرینی شهری شکل می دهند. پژوهش حاضر ضمن ارائه چارچوب مفهومی منسجم، نشان می دهد که تلفیق فناوری واقعیت افزوده با روش های مشارکتی، قابلیت افزایش مشروعیت اجتماعی، کاهش خطاهای طراحی و ارتقای اثربخشی پروژه های بازآفرینی شهری را دارد. با توجه به ماهیت کیفی پژوهش و محدود بودن حجم نمونه، نتایج پژوهش بیشتر در سطح تبیین مفهومی قابل تفسیر بوده و دارای قابلیت تعمیم آماری نیست.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
عمومى
دریافت: 1404/10/3 | پذیرش: 1404/10/1 | انتشار: 1404/10/1 | انتشار الکترونیک: 1404/10/1
دریافت: 1404/10/3 | پذیرش: 1404/10/1 | انتشار: 1404/10/1 | انتشار الکترونیک: 1404/10/1
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
