دانشگاه علم و فرهنگ و رئیس انجمن علمی اقتصاد شهری ایران
چکیده: (16360 مشاهده)
پایداری، الگویی برای تفکر در مورد آینده است که در آن، ملاحظات زیستمحیطی، اجتماعی و اقتصادی، به منظور ارتقای کیفیت محیط زندگی، در وضعیتی متعادل با یکدیگر به سر میبرند. شهر پایدار، شهری است که به دلیل استفاده اقتصادی از منابع، اجتناب از تولید بیش از حد ضایعات و بازیافت آنها تا حد امکان و پذیرش سیاستهای مفید، قادر به ادامه حیات خود باشد. از جمله عواملی که به تحقق پارادایم پایداری به خصوص در شهرها، کمک میکند و لازم است با فرضیات بنیادی توسعه پایدار، منطبق باشد، آموزش است که هم به لحاظ ساختاری و هم از نظر محتوایی باید تغییراتی را پذیرا شود. در این مقاله با هدف شناخت و فهم جایگاه آموزش در توسعه پایدار، به خصوص توسعه پایدار شهری، با روش توصیفی- تحلیلی و اتکا به مطالعات اسنادی، از جمله بیانیههای بینالمللی، به بررسی جایگاه آموزش در توسعه پایدار، در چارچوب معاهدات و قراردادهای بینالمللی، از بعد مفهومی و معرفتشناسی آن، پرداخته شده است. نتایج تحقیق نشان میدهند که صورتبندی مفهوم آموزش برای توسعه پایدار، توسط سازمانهایی مانند یونسکو، به نحو مطلوب انجام شده است اما در پایان دهه آموزش برای توسعه پایدار، کماکان معضلاتی به خصوص در کشورهای در حال توسعه، در این رابطه وجود دارد؛ بنابراین تلاشهای آتی بینالمللی در این زمینه باید به سمت و سوی کشورها و شهرهای رو به توسعه، جهت دهد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1394/3/27 | پذیرش: 1394/3/27 | انتشار: 1394/3/27 | انتشار الکترونیک: 1394/3/27